Nihat Özdal
Hafıza, iyileşme, yavaşlık, kaybolma... Bunların hepsi aynı çemberde dönerken, sen o çemberin merkezinde misin, yoksa sadece orada görünmek mi istiyorsun?
Çemberin merkezinde değilim, olmayı da istemem. Merkez, sabitliktir; oysa ben dönen kenarda, yalpalayan yerdeyim. Hafıza benim için bir kazı değil, bir dağılma biçimi. İyileşmeyi bir yarayla yaşamayı öğrenmek, ona alışmak, onu estetik bir malzeme hâline getirmemek olarak bilirim. Yavaşlık, farkında olmak, kaybolma ise ihtiyaç… Görünmek mi? Evet, bazen görünmek isterim, ama mesele sadece görülmek değil; nasıl, ne zaman ve kim tarafından görüldüğün. Bazı izler görünmekle silinir, bazılarıysa sadece görünmeyerek kalır. Ben, görünürlüğü bir varlık kanıtı olarak değil, bir yankı biçimi olarak görüyorum.
[...]
Yelkensiz Dergi| Kendi Kendine Söyleşi*
* "Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum"
_________________________________________________
